بودم ( ع ) فلمّا تولّت 470 ، أعرضت و تولّت ، طاقت طاق گشته چون مرا جفت غم ديد ، از غايت ضجرت ، فرياد ( ع ) فيا موت « 1 » زر 471 إنّ الحياة ذميمة ، بر آسمان رسانيد ، و از سر سآمت ، سيرم ز حيات محنت آگندهء خويش * وز روزى ريزهء پراگندهء خويش ورد خويش گردانيد ، نفسى « 2 » كه از فرط فتوّت « 3 » ، « و إن خاشنتنى النّائبات تشبّثت * بأروع عبل السّاعدين مخاشن » 472 دعوى او بودى ، سپر بينداخت ؛ صبر كه ، وقور ، و أحداث الزّمان « 4 » تنوشنى * و للموت حولى جيئة و ذهاب « 5 » 473 بر او درست آمدى ، جاى « 6 » بازپرداخت ، عقل از هوش رفته

--> ( 1 ) متن مطابقست با : مى ، و « شرح التّنوير على سقط الزّند » ج 1 ص 167 و « شروح سقط الزّند » ج 2 ص 538 ، باقى نسخ : أيا موت ( 2 ) مى : نفس ( 3 ) مى : موت ( 4 ) متن مطابقست با : همهء نسخ ، و « ديوان أبى فراس الحمدانى » طبع بيروت 1944 ميلادى ، مصحّح سامى الدّهّان ج 2 ص 22 ، و نيز همين ديوان ، طبع بيروت 1959 ميلادى ، ص 25 ، لكن در طبعى كه از اين ديوان در بيروت بسال 1900 ميلادى انتشار يافته ، ص 38 : أهوال الزّمان ، در « محاضرات الأدباء و محاورات الشّعراء و البلغاء » ج 2 ص 58 : أحداث اللّيالى ( 5 ) اين مصراع در همهء نسخ مغلوطست ، از روى « ديوان أبى فراس الحمدانى » مصحّح سامى الدّهّان ج 2 ص 22 ، تصحيح شد . ( 6 ) مى : جان